شمه ای از کتاب:
شرحي است كه بهاءالدين عبدالله بن عقيل بر ابيات الفيه نوشته ابن مالك طلائي به گونه اي رسا و ساده نگاشته است.
ابو عبدالله محمد جمال الدين بن مالك طلايي در سال 600 هجري در اندلس به دنيا آمد و دانش نحو را در آن سرزمين به كمال رسانيد وي در ابتدا در حلب آغاز به تدريس نحو كرد و در مسجد عادليه امامت يافت و از آن پس در «حماه» و دمشق كار تدريس را ادامه داد و به سال 672 هجري در دمشق ديده از جهان فروبست.
ابن عقيل، شارح كتاب نيز در روز نهم محرم سال 698 به دنيا آمد نسب او به عقيل ابن ابي طالب مي رسد. در علم نحو از مشاهير روزگار خود بود و در مصر به منصب قاضي القضاتي دست يافت شرحي به الفيه ابن مالك از مهمترين آثار اوست كه برخالف ديگر شرح ها در آن اعتدال رعايت شده است نويسنده نه طولاني نوشته و نه كوتا به گونه اي كه قواعد مهم را رها ساخته واز سوي ديگر به ذكر همه عقايد نحويان و سخنان ملال آور آنان نيز عمد نورزيده است به طور كلي اين كتاب بيانگر شرح و توضيح ابيات الفيه و بيان علم نحو مي باشد هم اكنون اين كتاب به عنوان يكي از كتاب هاي درسي حوزوي و دانشگاه به شمار مي آيد.